Milton Friedman: "Federal hükümet 450 milyar dolar harcarsa ve...

Bence diş perisi güçlü bir ihtimal.
Nasıl mı?
Burada asıl mesele borcun varlığından çok ekonomiye nasıl dağıldığıdır.
Altyapı, enerji güvenliği, eğitim veya hiç beklenmeyen bir alan veya stratejik yatırımlarının uzun vadeli gelir etkisi borcun reel yükünü azaltabilir.
Yani net yükten ziyade kuşaklar arası veya sınıflar arası bir yeniden bölüşüm söz konusudur.
Borç yükü söylemi bu dağılım etkisini çoğu zaman görünmez kılar.
Yükü kim ödüyor sorusu burada daha keskin hale gelir.
Dış borç milli gelirden net bir çıkış yaratarak toplumu reel anlamda fakirleştirebilir. (Ki o da kesin değildir).
Eğer ekonomi nominal olarak borç faizinden hızlı büyüyorsa, borcun reel ağırlığı zaman içinde kendiliğinden küçülür.
Bu dinamik Friedman’ın çerçevesinde yer almaz.
Vergiler birçok teoride borcu finanse etmek için değil talebi yönetmek için kullanılır.
Dolayısıyla borçlanma tek başına gelecekte kaçınılmaz bir vergi artışı anlamına gelmez.
Devletin borcu ekonomiye nasıl dağıttığı, borcun büyüklüğünden daha önemlidir.
Yükü kimin taşıdığı borcu ödeyenler ile borcun getirilerini alanlar arasındaki farktır ve bu fark politik tercihlerin sonucudur.
Gerçek soru borcu kimin ödediğinden çok borcun toplumsal dengeleri nasıl dönüştürdüğüdür. İç borç, dış borç ve büyüme dinamikleri bu resmin gerçek belirleyicileridir.
Vergi bir amaç değil araçtır; esas belirleyici, topladığı kaynağı nasıl yönlendirdiği, hangi sınıfları desteklediği ve hangi alanlara öncelik verdiğidir.
Devlet hep bütçe açığı veriyor ise aldığından fazlasını harcıyor demektir.
Üstelik aradaki fark için de ayrıca faiz ödemesi yapar.
Her sene devlete 100 TL verip 103 TL geri alıyorsak devlet nasıl para toplayan taraf olabilir ki?