ABD savunma sanayisi başka bir ülkeye kalıcı ve geniş tabanlı refah üretmek için gitmez; kendi jeostratejik mimarisini, kendi tedarik zincirini, kendi teknolojik üstünlüğünü ve kendi finansal-politik nüfuzunu tahkim etmek için gider. O yüzden sonuç çoğu zaman zenginleşme değil,+
en iyi ihtimalle sınırlı yan sanayi, seçilmiş taşeronlaşma, montaj seviyesi iş, ithal bağımlı bakım-ekosistemi ve siyasi bağımlılık olur.
Bir ülkeye gerçek refah getiren şey, sadece para girişi değil; şu beş şeyin birlikte oluşmasıdır: yüksek katma değerli yerli üretim,+
Bir ülkeye gerçek refah getiren şey, sadece para girişi değil; şu beş şeyin birlikte oluşmasıdır: yüksek katma değerli yerli üretim,+
kritik teknoloji üzerinde kontrol, ihracat kabiliyeti, sivil sektöre taşan inovasyon ve yerli sermaye birikimi. ABD savunma sanayisi ise normalde bunların hepsini ev sahibi ülkeye bırakmaz. En kritik parçalar olan motor, aviyonik, yazılım, radar, seeker, mission computer,+
crypto, source code, bakım yetkisi, modernizasyon kapısı ve mühimmat entegrasyon izni genelde Washington’da veya ana yüklenicide kalır. Sana fabrika verir gibi görünür; ama çoğu zaman tornavida egemenliği verir, teknoloji egemenliği vermez.
Yani dışarıdan bakınca tablo parlaktır: istihdam oluşur, üs kurulur, bakım merkezi açılır, alt yükleniciler iş alır, mühendisler yetişir. Ama biraz kazıyınca şu gerçek çıkar: en kârlı halkalar dışarıdadır. Tasarım orada, patent orada, yazılım orada, upgrade kilidi orada,+
ihracat izni orada, siyasi veto orada. Ev sahibi ülke ise zincirin düşük marjlı kısmında kalır. Bu model refah değil, kontrollü endüstriyel bağımlılık üretir.
yani sömürge olursun zengin değil ..
yani sömürge olursun zengin değil ..
Generated by Thread Navigator
Press ⌘ + S to quick-export