Bir edepsize..
Resûlullah s.a.v. edebimiz, onurumuz, babamız, liderimiz, kurtuluş rehberimiz, hidayet kaynağımız; hayatımızın anlamı ve zerresidir. Anasız babasız yaşarız ama onsuz asla…

“Beni herkesten çok sevmedikçe iman etmiş olmazsınız.” buyurmakla her ehl-i imanı sevgisine davet eder. Biz de “Lebbeyk ve sa‘deyk yâ Resûlallah!” deriz. Onun için ölür, onun için nefes alırız. O kadar severiz.

Bir edepsiz, bir kelb, bir hınzır ve esfel-i mahlûkat; ehl-i imandan göremediği ilgiden ötürü küser, hadis inkâr eder; yetmez, aleyhte metinler yayar. Sonrasında salyasını akıtmak için İslâm’dan nefret ettiğini söyler; bu da yetmez, göz bebeğimiz Resûlullah s.a.v.’e müstehcen ifadelerde bulunacak…

Şahısların korunduğu bu ülkede din, Kur’ân, Resûlullah s.a.v. korunmayacaksa imanımızdan şüphe duymalıyız. “Ergen, boş bir adamdır.” deyip geçmeyin. Vallahi bir mesaj gördüm, kan sıçradı beynime; nefes almakta zorlandım, kalbim duracak sandım. Bunu değersiz bir haşarat yapsa yine bedelsiz kalmaz. Halkı tahrik eden, Resûlullah s.a.v.’e küfreden bu alçak derhal derdest edilip gerekeni yapmalıdır. Bu imanın bir gereğidir.

Fikirle kavga et; gerekirse çirkefleş ama billâhi Resûlullah’a dil uzatmanıza müsaade etmeyiz. Bu ve benzer herkes, şirkten ve necasetten bizi kurtarıp pak eyleyen Efendimize saygı duyacak; duymayacaksa ağzına zincir vuracak. Bu ülke ehl-i imanındır. Avrupa’nın göbeğinde bile bunu kaldırmaya tahammülümüz yokken burada nasıl buna katlanalım?

Bir haşhaşî gibi içimizde gizlenen bir korkak idi; yoksa kini bu kadar derin olamazdı. Ezcümle; ehli iman birisi bu gibi kişilerle dostluğu, hasbihal düzeyinde kelamı imanını zedeler. Din için öfke duymayı bilmeyen pısıktır, ahmaktır, mülayim ve efendi değildir. Hatta gayretsizdir. Heyhat! Yâ Resûlallah s.a.v., seni seviyoruz; hem de amamızdan, babamızdan daha çok. Ona sahip çıkmazsak hangi yüzle kabrine gider hasret gideririz? O bizim evimiz, o bizim hayatımız ve nefesimizdir. Kapısında bedevi, bekçiyiz biz. Salât ve selâm olsun sana.